Waarom is dit belangrijk?
Onderzoekers kunnen dankzij tensornetwerktheorie activiteiten van het centrale zenuwstelsel in cijfers vangen en die in computermodellen nabootsen. In de wetenschap en de luchtvaarttechniek diende het model onder meer om een automatische landing van een beschadigd gevechtsvliegtuig te simuleren. Voor studenten en technici biedt het een brug tussen hersenonderzoek en kunstmatige neurale netwerken, al blijft zo’n model een vereenvoudiging die in echte situaties kan afwijken.
Zo werkt het in de praktijk
Onderzoekers gebruiken tensornetwerktheorie voor bliksturing. Zij modelleren de vestibulo-oculaire reflex, die draaiing van het hoofd koppelt aan de oogspieren. Smith en Crawford van de York University in Toronto werkten dit in 1998 uit voor realistische coördinatenstelsels.
Het onderzoek toetst of die omzetting één vaste tensor is. Anastasio en Robinson vergeleken de tensorbenadering met een netwerk dat leert via back-propagation, een leermethode voor neurale netwerken. Metingen bij de kat laten gevoeligheidsvectoren in de vestibulaire kernen breed uiteen liggen, passend bij een verspreide codering.
Cijfermatige voorspellingen zijn getest in laboratoria in Nederland, Chicago en Parijs. Stan Gielen werkte in Nederland, Barry Peterson in Chicago en Alain Berthoz in Parijs. Toepassingen op bliksturing liepen samen met Graf, Ostriker en Daunicht.




